Šehid ajatolah Hamenei govori o šehadetu kao najvećoj časti, ističući da mu je pomisao da preživi ratište i umre prirodnom smrću teško pritiskala srce. Izražava želju da i njegova smrt bude poput smrti šehida.

Prisjećajući se godina Svete odbrane, šehid ajatolah Hamenei opisuje ratište kao poprište vječne časti i Božije nagrade. Kaže da ga je sama pomisao da se rat završi, a da on ostane živ i kasnije umre običnom smrću, duboko pogađala. Dodaje da je iskrena dova njegovog srca bila da i njegov kraj bude poput kraja mladića koji su položili svoje živote na Božijem putu i dostigli šehadet.